Termin grana se odnosi na kategoriju tvdih, zrelih sireva, granulaste strukture. Ovi sirevi se uvek prave u obliku velikog bubnja. Struktura se obično opisuje kao kristalasta, pa se ti veliki bubnjevi dele pomoću specijalnog trouglastog zatupastog noža, i to prilično lako, baš zbog već pomenute konzistencije. Dakle, taj sir nije preporučljivo ni seći ni testerisati.

Dva najpoznatija primerka grana sireva su Grana Padano i Parmigiano Reggiano. Glavna razlika između ova dva sira je da se prilikom proizvodnje sira Parmigiano Reggiano koristi mleko krava koje su u svojoj ishrani imale samo travu i žitarice, bez prezervativa i antibiotika. Krave koje su bile pod dejstvom antibiotika ne daju mleko za proizvodnju parmezana, već se ono koristi za druge sireve.

Grana Padano je jedan od najpopularnijih italijanskih sireva koji su sa zaštićenim regionalnim poreklom. Ime mu je nastalo od imenice grana, koja znači zrno i prisvojnog prideva Padano, koji se odnosi na reku Po.

Grana Padano su prvi napravili kaluđeri iz reda Cistercijanaca iz Kjaravale, koji su višak mleka čuvali pretvarajući ga u tvrdi sir. Do 1477. već je smatran za jedan od najpoznatijih italijanskih sireva. Danas se ovaj sir proizvodi u regijama Emilija Romanja, Lombardiji, Trentinu i Venetu.

Grana Padano je tvrdi polumasni sir koji ima dug period zrenja (od 12 do 48 meseci).Proizvodi se sirenjem kravljeg mleka. Krave se muzu dva puta dnevno, mleko se ostavi da odmiruje, i onda se sa njega delimično skida masnoća. Sir se proizvodi tokom čitave godine i njegov kvalitet može da varira u zavisnosti od godišnjeg doba, kao i od godine.

Gotov proizvod Grana Padano oblikom potseća na bubanj. Jedan kotur tog sira teži od 24 do 40 kilograma. Kora mu je bele ili boje slame i tanka je. Sir bi trebalo da ima svež slatkasto voćkast ukus, koji asocira na ananas.

Ovaj sir se proizvodi još od XII veka i njegov kvalitet danas kontroliše specijalna komisija čiji je to jedini posao.