Pekorino je zajednički naziv za italijanske tvrde sireve koji su pravljeni od ovčijeg mleka. Reč pecora, od koje je naziv i postao, znači ovca. Većina tih sireva je zrela i izuzetno jake arome. Minimalni period zrenja je 5 meseci, a da bi se rendao, neophodno je da stoji najmanje 8.

Svi glavni varijeteti sira imaju, zakonima Evropske Unije imena određena geografskim poreklom. Od njih je, van Italije, najpoznatiji pekorino romano, posebno u SAD, koji su jedan od glavnih uvoznika tog proizvoda još od XIX veka. Većina ovog sira se proizvodi na Sardiniji, mada se jedna količina pravi i u oblasti Lacija, kao i u toskanskoj regiji Groseto.

Ostala tri zvanična varijeteta su slabijeg, blažeg ukusa, tj. manje su slani. To su pekorino sardo (Pecorino Sardo), pekorino toskano (Pecorino Toscano) i pekorino sicilijano (Pecorino Siciliano). Svi oni dolaze u nekoliko varijanti, u zavisnosti od dužine perioda zrenja. Stariji sirevi, koji se zovu stađonato (stagionato), su tvrđi i imaju jaču aromu. U neke od njih se čak dodaju i razni začini. Inače, ova tri varijeteta se više konzumiraju kao stoni sirevi i na sendvičima. 

Pekorino romano je tvrdi slani sir, koji se pretežno koristi za rendanje. Nekada je bio osnovna namirnica u ishrani rimskih legionara. Do današnjeg dana se pravi po originalnom receptu koji je nastao pre više od 2000 godina. Proizvođen je u Latiumu do 1884. kada se, zbog zabrane soljenja sira u prodavnicama u Rimu, izdate od strane gradskog veća, većina proizvođača peselila na Sardiniju.Proizvodi se isključivo od mleka ovaca koje se napasaju na ravnicama oko Lacija, ili na Sardiniji. Na ostrvu je glavna proizvodnja u Gavoii. Pravi se od novembra do kraja juna. Boja kore varira od žute koja asocira na boju slame, do tamno braon i preko nje može biti stavljen zaštitni sloj masti ili ulja. Do variranja dolazi zbog dužine perioda zrenja. Unutrašnjost sira je homogena i bele je, ili svetlo žute boje, sa skroz sitnim, mestimično postavljenim šupljinama.